Urban travel tales

Η Επιστροφή με ένα Editorial και ‘έρωτα για τα πράγματα’

For English http://to.ly/oQHw

Κάποια στιγμή με έπιασα να λέω “το blog είναι η ζωή μου” και τρόμαξα. Όπου κι αν πήγαινα, ό,τι κι αν έβλεπα σκεπτόμουν μεγαλόφωνα “αυτό θα το ανεβάσω στο blog μου”. Δεν αποχωριζόμουν τη φωτογραφική μηχανή. Κρατούσα νοερά σημειώσεις για  κείμενα.  Επισκεπτόμουν blogs, μελετούσα πως να βελτιώσω το blog μου και περνούσα όλο και περισσότερες ώρες της μέρας αλλά και της νύχτας στα social media για να κατακτήσω τη ‘νέα γλώσσα’, να βελτιώσω την απόδοση μου και το ‘traffic’, άλλως την επισκεψιμότητα. Κι ήρθε η στιγμή που τρόμαξα. Η ζωή δεν είναι εδώ μέσα.

Χρειάστηκα αυτούς τους μήνες, από τον Απρίλιο, για να επαναπροσδιορίσω τη σχέση μου “με τα πράγματα”, τις προτεραιότητες, τη στάση και κυρίως, το συναίσθημα μου.
Εν τω μεταξύ: Έφτιαξα έναν όμορφο κήπο. Δοκίμασα νέες γεύσεις. Αυτοσχεδίασα νέες συνταγές. Κάλεσα φίλους σπίτι μου. Κολύμπησα. Εξερεύνησα νέους δρόμους ακόμη και γύρω από το σπίτι μου. Ταξίδεψα. Για μένα. Όχι για να καταγράψω, όχι “για να μοιραστώ”. Είδα ξανά. Όχι μέσα από το μάτι της κάμερας.
Έβγαλα πολλές φωτογραφίες ανακαλώντας την αθωότητα που είχα παλιά, τον ενθουσιασμό, τη διάθεση να κρατήσω τις στιγμές που θέλω να θυμάμαι. Με την νεοαποκτηθείσα επίγνωση πως η κάθε στιγμή δεν θα επιστρέψει ποτέ ξανά. To copy/paste δεν λειτουργεί στο πεδίο του χρόνου. Τις στιγμές δεν γίνεται να τις μιμηθούμε.

Ετοιμάζω ένα άλμπουμ για τους φίλους που μοιραστήκαμε τις διακοπές μας. Το κριτήριο για την επιλογή δεν είναι η ποιότητα της φωτογραφίας. Διαλέγω αυτές που μου ζωντανεύουν το συναίσθημα που έχω κρατήσει για το φως, για την αγκαλιά, για το γέλιο, ακόμη και για μια δύσκολη στιγμή που έγινε γέφυρα και μας πέρασε απέναντι.

´Οσο για το blog δεν είναι δουλειά. Δεν θέλω να με κατακλείσουν τα πρέπει, οι υποχρεώσεις.
Το blog είναι παρεπόμενο της ζωής μου. Είναι μια από τις δραστηριότητες, μια από τις εκφράσεις της ταυτότητας μου. Το blog μου είναι ένα από ‘τα πράγματα’ που κάνω και είμαι.
Το blog μου είναι ένας χώρος, όπως το σπίτι μου. Το φροντίζω, το συντηρώ γιατί το αγαπάω και θέλω να με αντιπροσωπεύει, θέλω να είμαι περήφανη γι’ αυτό. Και ανοίγω τις πόρτες του όταν είμαι έτοιμη, όταν έχω διάθεση.

Το blog μου όμως είναι κι ένα τροχόσπιτο όταν ταξιδεύω. Εδώ μαζεύω τους θησαυρούς που βρίσκω στο δρόμο μου. Αρέσκομαι να πιστεύω πως αποκαλύπτω μια από τις πολλαπλές εκδοχές ‘των πραγμάτων’: όπως μου φαίνονται τη στιγμή που φωτογραφίζω, την αίσθηση που έχω για ‘τα πράγματα’ όταν κάθομαι και γράφω. Και τα δείχνω σε σας.

Χθες είδα την ταινία του Woody Allen για το 2013, ‘Blue Jasmine’: Με ενοχλεί η εικόνα των νευρωσικών γυναικών στην οποία επιστρέφει μετά από την περιήγηση του στην Ευρώπη με τη συντροφιά νεότερων γυναικών. Σαν να μην αντέχει να δει τις γυναίκες που ωριμάζουν με άλλο τρόπο από αυτόν της ‘Annie Hall’ (film 1977).
Είμαι μια γυναίκα που ωριμάζω και δεν θα ήθελα να με έκανε ταινία ο Woody Allen.

Επιστρέφω λοιπόν φρέσκια  “στον έρωτα για τα πράγματα”, όπως έλεγε ο αξέχαστος φίλος Μίμης Μπεράχας.

Και ρίχνω ένα σχοινί, μια εξέδρα ή μια βάρκα ‘στο νερό του χρόνου’ για να συνδεθούμε όλοι με ‘τα πράγματα’ πριν, και με αυτά που θα έρθουν. Είχα την ανάγκη να το κάνω και για σας, που παρακολουθείτε το blog μου.
Μαζί με ένα “ευχαριστώ” που με στηρίζετε και με τιμάτε με τη σταθερή σας παρουσία, με τα σχόλια σας, με το feedback αυτόν τον πρώτο χρόνο της ζωής του blog μου.

Εύχομαι ολόψυχα σε όλους μια φρέσκια επιστροφή,

Λίζα

αντίστοιχη θεματική θα βρείτε στο άρθρο μου Ο τρελός έρωτας πάει στην παραλία: http://goo.gl/YzIvqE 
                                                                            2013 © Copyright. All rights reserved 

urban travel tales, love/eros for things

6 comments

  1. Paraskevi Christodoulopoulou

    Υπέροχο ανάγνωσμα και απολύτως εμπνευστικο!
    Εύχομαι αυτό το γεμάτο έμπνευση και αυτογνωσία καλοκαιρι σου να ακολουθησει μια υπεροχη ανοιξη! Δε μου παει να μιλήσω για φθινόπωρο και χειμώνα.. Σε φιλώ.

    • Η μεγαλύτερη ευχαρίστηση για μένα είναι όταν κάποια κείμενα γίνονται γέφυρες και περνάω απέναντι, και συναντιόμαστε εκεί.
      Καθώς σβήνει το καλοκαίρι έχουμε χρόνο για περισυλλογή, και ενέργεα για φρέσκα ξεκινήματα.
      Σε ευχαριστώ για τις ευχές σου Βούλα, καλή επιστροφή, φιλιά

  2. Kολυβακη Mαρια

    Λιζα μου σε ευχαριστώ που μοιράστηκες μαζί μου τις σκέψεις σου με συγκίνησες!!!
    πολύ ωραίο κείμενο,αληθηνό, είσαι εσύ πραγματικά
    σε φιλώ πολύ και χαίρομαι που είσαι φίλη μου!!!

    • It takes two, and more to tango, my friend, είναι όταν οι παρέες και οι φιλίες γράφουν, αν όχι ιστορία, σίγουρα στιγμές, κείμενα, φωτογραφίες, φαγητά, κήπους, κολύμπι…! Πολλά φιλιά Μαρία μου, κ εγώ σε ευχαριστώ

  3. Με ζεσταίνει η κουβέντα σου Σοφία μου, όσο και η συντροφιά σου, σ´ ευχαριστώ. Ναι, τόχω αυτό, από μικρή θαρρώ, όπως ξέρεις, ταξιδεύω…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: