A tree is blooming at the Greek island of Kea

I discovered this tree last summer, last August, in my garden, drowned in a jungle of oleander shrubs and bushes. I started clearing the ground off dried leaves, mowing twigs that sprang up stiff and leafless.

And then I was surprised to reveal two trees, very close to one another that had become one, their trunks abandoned to the wildness of vegetation. They had formed a symbiotic pair, inseparable, that for years had given no fruit or flower, I suppose, hidden under layers of green carpets.

With the pruning hook at hand I cut for hours the cluster of branches and stems, the anarchic climbers that had lost their freshness and wrapped around the trunks of the trees threatening to suffocate them. And when I released them, the two trees were singled out and stood alone and boned at the end of the stone built hedge. 

Then I went and cleaned each tree separately, cutting the dried twigs, the mortified branches, leaves hanging dull, dry from juices. In that blind spot of the garden, not visible from the house, or from the backyard, I had never climbed up before. However, last summer I left not a single inch of the garden not to explore, not to brush with the rake. I remember that as long as my hands worked I was thinking of nothing, expecting nothing, no reward, absorbed in the present.

I left the garden and for 6 months did not visit. I forgot the garden, the trees. When I returned this year I found it blooming, burst into flowers, happy, welcoming the spring.

All this time I did not know the name of the tree. I found out that it is an almond tree. The almond tree is not grateful to me. It has simply found its place and breathed freely, from whatever was suffocating.
This story I like to remember as a life lesson.

As I was writing this story I looked up the guide book of Kea and I read “The island of Kea bears the shape of an almond, its perimeter is about 82 klms”  
- Kea: History, Sightseeing, by Tassos Anastassiou, Hermoupolis 2007 

If you like this post you may want to check my other posts for the Greek island of Kea, known also as Tzia:  http://to.ly/jEfU  or   http://to.ly/jEbB   or   http://to.ly/jEbC   or    http://to.ly/gGXg  or http://urbantraveltales.wordpress.com/2012/07/10/mad-love-goes-to-the-beach/

2013 © Copyright. All rights reserved
All texts and photos of the posts, unless otherwise stated, are by me.
You are kindly invited to share respecting creativity and personal contribution.
Thank you!

ένα δέντρο ανθίζει στη νήσο Κέα 

Το δέντρο το ανακάλυψα το περσινό καλοκαίρι, τον Αύγουστο, στον κήπο μου, πνιγμένο σε μια ζούγκλα από πικροδάφνες και θάμνους. Άρχισα καθαρίζοντας το έδαφος από ξεραμένα φύλλα, κουρεύοντας κλαδιά που ξεπηδούσαν άκαμπτα και άφυλλα.

Κι ύστερα είδα με έκπληξη να αποκαλύπτονται δυο δέντρα, πολύ κοντά το ένα στο άλλο που είχαν γίνει ένα, καθώς οι κορμοί τους είχαν αφεθεί στην αδάμαστη βλάστηση.
Είχαν φτιάξει ένα συμβιωτικό ζευγάρι αδιαχώριστο που από χρόνια δεν είχε δώσει καρπούς ούτε και ανθούς, υποθέτω, κρυμένα κάτω από πράσινα χαλιά ριζωμένα το ένα πάνω στο άλλο.

Με το κλαδευτήρι ανά χείρας έκοβα επί ώρες το σύμπλεγμα από κλαδιά και μίσχους, κι άναρχα αναρριχητικά φυτά που είχαν χάσει τη φρεσκάδα τους και τυλίγονταν ασφυκτικά γύρω από τους δυο κορμούς. Κι όταν τα ελευθέρωσα,τα δυο δέντρα ξεχώρισαν κι έδειξαν μοναχά και αποστεωμένα στην άκρη της ξερολιθιάς.

Τότε προχώρησα και καθάρισα το κάθε δέντρο ξεχωριστά, από τα ξεραμένα κλαράκια, τα απονεκρωμένα κλαδιά, τα φύλλα που κρέμονταν θαμπά, στεγνά από χυμούς. Σε κείνο το τυφλό σημείο του κήπου, που δεν φαίνεται από το σπίτι, ούτε από την πίσω αυλή, δεν είχα ξανασκαρφαλώσει ποτέ. ’Ομως πέρυσι το καλοκαίρι δεν άφησα ούτε μια σπιθαμή του κήπου να μην εξερευνήσω, να μην χτενίσω με τη τσουγκράνα. Θυμάμαι πως όσο τα χέρια μου δούλευαν δεν σκεπτόμουν τίποτα, δεν περίμενα τίποτα, καμία επιβράβευση, ήμουν απορροφημένη στο παρόν. 

Έφυγα από τον κήπο και για 6 μήνες δεν τον επισκέφτηκα. Ξέχασα τον κήπο, τα δέντρα.
Κι όταν φέτος επέστρεψα βρήκα ένα δέντρο ανθισμένο, στολισμένο, χαρούμενο, ένα καλωσόρισμα από την άνοιξη.
Δεν ήξερα ούτε το όνομα του δέντρου. Έμαθα πως είναι αμυγδαλιά. Η αμυγδαλιά δεν  ευγνωμονεί εμένα. Απλώς βρήκε τη θέση της και ανέπνευσε ελεύθερη από ό,τι την έπνιγε. Αυτήν την ιστορία θέλω να τη θυμάμαι σαν ένα μάθημα ζωής.

Καθώς γράφω αυτήν την ιστορία ρίχνω μια ματιά στον τουριστικό οδηγό της Κέας και διαβάζω ” Το νησί έχει σχήμα αμύγδαλου, και η περίμετρος του έχει μήκος περίπου 82 χλμ.”
- Κέα: Ιστορική μνήμη, Περιήγηση, Τάσος Αντωνίου, Ερμούπολη 1994

Αν σας άρεσε αυτή η αφήγηση και οι φωτογραφίες μπορείτε να δείτε ακόμη για την Κέα ή Τζιά   http://to.ly/jEbC  ή http://to.ly/jEbD  ή http://to.ly/gGHy  ή http://to.ly/jTji  ή http://to.ly/jTjk

2013 © Copyright. All rights reserved
Όλα τα κείμενα και οι φωτογραφίες είναι δικές μου. Σε κάθε άλλη περίπτωση αναφέρω πάντα την πηγή.
Σας ευχαριστώ που μοιράζεστε τη δουλειά μου σεβόμενοι τη δημιουργία και την προσωπική συνεισφορά.